Potverdikkeme, 2012 is nog geen jaar oud en we hebben in Westerbork nu al het hoogtepunt van het jaar beleefd. Afgelopen zondag 22 januari beukten meer dan 800 deelnemers over de hindernissen van de 5e Stokertje Survivalrun. Wat was het koud en nat, maar wat een prestatie van de deelnemers. En ja de Westerborkers waren ruim vertegenwoordigd in de top. Prachtige prestaties! Liefst vijf Börkers  haalden de top 10 in hun klasse. Tamara Boer, Rogier van Vliet, Marjan Nijmeijer en Jannes Dolfing: wat een topprestatie. Een speciale vermelding voor Rinze Geuzinge die de kidsrun bij de jongens heeft gewonnen.
En waar sta ik in het klassement, vraagt u zich misschien af? Heb ik weer zoals andere jaren de deelnemers aangemoedigd en laf langs de kant gestaan. Lekker droog mijn familie de hindernissen doorgeschreeuwd en snert na afloop geserveerd? Nee, niets van dat alles. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en ben zelf over 24 hindernissen gevlogen met mijn maatje Frank Klein. Wat een belevenis. In mijn homoroze shirt ben ik door het zwembad gewaad, heb in apehang het ‘laantje van Börk’ bedwongen en heb al slingerend door de laatste vijf touwen met bandje en maatje de run volbracht. Wat een euforisch gevoel. Een 23ste plek van de negentig koppels was het resultaat van noeste trainingsarbeid vol blauwe plekken en dagen spierpijn.
Tja, ik wil graag nog eens terugkomen op een eerder blog op deze site met de titel: Survival is voor watjes. Klopt nix van. Helegaar niet, noppes nada. Survival is helemaal niet voor watjes. Survival is voor bikkels. Ho ho, voor u denkt dat ik het weer over die watjes van deelnemers heb, nee, in dit geval heb ik het over de vrijwilligers, organisatie en ja, ook het publiek.
Wat een fantastische prestatie heeft Westerbork weer geleverd. Op de verschillende fora van de survivalbond worden de Westerborkse vrijwilligers geroemd om hun hulpvaardigheid en duidelijke instructies. Ik heb het aan de lijve mogen ervaren. Warm gelopen kwam ik langs de 200 vrijwilligers die uren bibberend van de kou in de regen stonden te vernikkelen, maar zich kundig van hun taak bleven kwijten. Respect! En de organisatie, al maanden zijn ze in de weer geweest om een prachtig parcours te bouwen. En last but not least, het publiek. Zonder hun steun waren die survivalatleten nooit door alle hindernissen gebruld.

Kijk, de deelnemers blijven watjes. Dat weet ik nu uit ervaring. De echte bikkels zijn de vrijwilligers, organisatie en publiek.  Westerbork bedankt. We hebben ons mooi op de kaart gezet met dit NK. Nu moet onze eigen RTV Drenthe ons nog ontdekken.

_______________________________________________

Frank Schröer schrijft blogs, recensies en columns en woont in Westerbork. Een verzameling van zijn columns zijn gebundeld in de boeken: Haar van Hem, korte verhalen voor bij de kapper en Hipper dan Hip, korte verhalen voor achterin de brommobiel.